GammaRay

Essai : Watashi no naka no taisetsuna 「Jinbe」 no omoide
by : Matsu Takako
From : Adachi Mitsuru. Jinbe. Tokyo : Shogakukan. 2007.
Translated by : gammaray

เนื้อหาต่อจาก เอ็นทรี่นี้ 

ความทรงจำเกี่ยวกับ 「จินเบ」 ที่แสนสำคัญในตัวฉัน

ละครเรื่องนี้มีต้นฉบับค่ะ

ความรู้สึกครั้งแรก นั่นเป็นเงื่อนไขที่โหดร้ายข้อหนึ่งที่ทำให้ฉันพรั่นพรึงกับความยิ่งใหญ่ของต้นฉบับ

แต่ความรู้สึกต่อมา จากจุดเริ่มต้นนั้นนับว่าเป็น 「โอกาสดี」 ที่ทำให้ฉันมุ่งหน้าสู่การแสดงอารมณ์อย่างอิสระ

ฉันลองทบทวนเรื่องเก่าๆ แล้วก็พบว่า 「จินเบ」 เป็นละครซีรี่ส์ที่แพร่ภาพทางโทรทัศน์เพียงเรื่องเดียวที่ฉันแสดง ที่สร้างมาจากต้นฉบับ ช่วงเวลาที่ผ่านมายาวนานเกือบ 9 ปีนี้ แต่ละคนก็คงจะมีทรรศนะที่ต่างกันไป บางคนอาจจะคิดว่าความทรงจำนั้นเหลือเพียง 「เลือนลาง」 แต่บางคนก็อาจจะคิดว่าความทรงจำนั้น 「ยังแจ่มชัดอยู่」 สำหรับฉันแล้ว ความรู้สึกค่อนข้างจะใกล้เคียงกับอย่างหลังค่ะ ฉันยังคงจำงานชิ้นนั้นได้ดี แต่ว่าอีกสักสิบปีให้หลัง ความรู้สึกก็อาจจะเปลี่ยนไปเป็น 「เลือนลาง」 ก็ได้  หากเป็นช่วงเวลาที่ยาวนานขนาดนั้น ฉันคิดว่าความรู้สึกของคนที่มีต่อคำว่า 「สมัยก่อน」 อาจจะกลายเป็นความคลุมเครือไปแล้วหรือเปล่านะ

แต่ 「จินเบ」 ทำให้ความรู้สึกที่มีต่อคำว่า 「สมัยก่อน」 ลอยเด่นขึ้นมา และทำให้หัวใจที่ชืดชาเช่นนั้นอบอุ่นขึ้น อีกทั้งทำให้หวนคิดถึงวันเก่าๆ ที่ทำให้หัวใจชุ่มชื่น 「จินเบ」 คือเรื่องราวอันยอดเยี่ยมที่ร้อยเรียงความรู้สึกเหล่านี้เข้ากับความฝันในโลกที่เปี่ยมไปด้วยเอกลักษณ์ของ 「ภาพวาด」 จากปลายปากกา เนื้อหานั้นมองในแง่หนึ่งฉันก็คิดว่า (ในชีวิตจริงอาจมีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นก็ได้) แต่หากอีกแง่หนึ่งฉันก็เกิดพลังจินตนาการขึ้นเป็นครั้งแรกว่า (ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจริงๆ ล่ะก็....) เพราะฉะนั้นฉันจึงรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องราวที่สมบูรณ์แบบมากค่ะ ฉันคิดว่า 「จินเบ」 เป็นเรื่องราวที่มีสีสันของแฟนตาซีเข้มข้นมากทีเดียว

「จินเบ」  ในละครรับบทโดย คุณทามุระ มาซาคัทสึ สำหรับฉันในฐานะผู้รับบทเด่นอีกคนหนึ่ง ตอนแรกสุดก็เกิดอาการสะดุดความคิดตัวเองว่า (เป็นไปไม่ได้!)  แต่พอทางสตาฟบอกมาว่าอยากให้แสดงความรู้สึกอย่างเป็นอิสระจากต้นฉบับ ฉันก็รู้สึกมีความสุขขึ้น ละครเรื่องนี้ไม่ได้สร้างขึ้นมาเพื่อทำให้แฟนต้นฉบับทุกท่านต้องยอมรับ แต่เป็นการสร้างผลงานละครโดยหยิบเอาจุดเด่นของเรื่องราวที่เรียกกันว่าต้นฉบับมาใช้... พูดแบบนี้อาจจะดูสุดโต่งนะคะ แต่เวลาที่คนอื่นแสดงละครเวทีที่มาจากวรรณกรรมแปลเช่นเชคสเปียร์ เขาก็เลือกที่จะแสดงออกถึงตัวตนในยุคสมัยปัจจุบัน โดยผ่านความรู้สึกที่สื่อถึงคำพูดหรือเรื่องราวที่บ่งบอกประวัติศาสตร์ในขณะนั้นมากกว่าจะแสดงไปตามหนังสือ ฉันเองแม้ว่าจะไม่ได้ตั้งใจให้เหมือนต้นฉบับทุกกระเบียดนิ้ว แต่เพราะว่าเป็น 「จินเบ」 ฉันจึงพิถีพิถันและทุ่มเทกับผลงานชิ้นนี้สุดตัวค่ะ

คุณทามุระเป็นคนที่วิเศษมากเลยค่ะ เขาเป็นผู้ชายที่เป็น 「ผู้ใหญ่」 ที่ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย แค่ยืนอยู่นิ่งๆ ก็ดูสง่างามแล้ว แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาสร้าง 「จินเบ」 ที่สมบูรณ์แบบจนไร้ช่องโหว่ขึ้นมานะคะ คุณทามูระได้ให้กำเนิด 「จินเบ」 ที่มีเสน่ห์และมีตัวตนอยู่จริงในปัจจุบัน  เพราะมี 「จินเบ」 ที่ยอดเยี่ยมอย่างนั้น ฉันจึงให้กำเนิดเด็กผู้หญิงที่ชื่อ ทาคานาชิ มิคุขึ้นมาได้

จุดยืนและสถานการณ์ของมิคุเป็นสิ่งที่ซับซ้อนมากค่ะ หากฉันต้องเผชิญกับเหตุการณ์อย่างนี้บ้างก็คงจะเติบโตขึ้นได้อย่างแข็งแกร่งแน่ๆ มิคุเป็นคนที่เข้มแข็ง มีบางอย่างในตัวที่ให้ภาพพจน์เหมือนสายลมที่รุนแรง เธอเป็นคนที่ใช้ชีวิตอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง แม้ว่าจะแข็งแรงและร่าเริงแต่ก็ค่อนข้างจะขาด 「ความนุ่มนวล」 อยู่สักหน่อย ฉันหมายถึงสภาพแวดล้อมที่เธอถูกเลี้ยงดูมาอาจจะทำให้เธอกลายเป็นผู้ใหญ่เกินตัวน่ะค่ะ  มิคุมีบางส่วนที่เย็นชา แม้ว่าเธอจะ 「แสดงละคร」  ในชีวิตประจำวัน แต่ฉันเชื่อว่าเธอคงสามารถเชิดหน้ายืดอกได้อย่างไม่ยี่หระแน่ๆ เธอเป็นเด็กผู้หญิงแบบนั้นแหละค่ะ

แต่คนคนเดียวที่ทำให้ความรู้สึกของผู้หญิงแบบนั้นหวั่นไหวได้ ก็คือ 「จินเบ」  เพราะว่าเขาเป็นตัวเขานี่แหละ มีทั้งความดีใจ ความโกรธ ความเศร้า ความวิตกกังวล สาเหตุของความรู้สึกที่หลากหลายของมิคุในเรื่องนี้ ก็เพราะมี 「จินเบ」 อยู่ด้วย ก่อนที่ใครๆ จะรู้สึกกันว่า 「ความรัก」 เป็นเหตุผลที่ก่อกำเนิดความรู้สึกต่างๆ นานาในเรื่องนี้  「จินเบ」 อาจจะเป็นเรื่องราวเล่าที่บอกเล่าถึงการเติบโตของมิคุก็ได้นะคะ

ฉันคิดว่าต้นฉบับกับละครค่อนข้างจะต่างกันมากทีเดียว ตอนแรกฉันได้อ่านต้นฉบับก่อน และต่อมา 「จินเบ」 ก็ถูกนำมาสร้างเป็นละคร ตอนที่รู้ว่าได้รับบทที่ไม่น่าเชื่อนี้ ฉันไม่ได้รู้สึกดีใจจนแขนขาเบาหวิวเลยค่ะ ความรู้สึกที่เกิดขึ้นกลายเป็นเผชิญหน้ากับ 「จินเบ」 มากกว่า ซึ่งจะว่าไปมันก็คล้ายกับความรู้สึกของเด็กผู้หญิงที่มีทั้งความเข้มแข็งและความเปราะบาง หัวใจต่อต้านทุกสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างมิคุ เพราะฉะนั้นแม้ว่าตัวตนในหนังสือกับในละครจะต่างกัน แต่ฉันคิดว่าโดยเนื้อแท้แล้วมิคุคงจะไม่เปลี่ยนไปแน่ๆ

ในโอกาสที่ 「จินเบ」 ของอาจารย์อาดาจิได้รับการตีพิมพ์ในรูปแบบ Bunko นี้ ฉันก็ได้รับเกียรติให้เขียนหน้าท้ายเล่มนี้ด้วยค่ะ เพราะโอกาสดีๆ นี้ฉันจึงสามารถเขียนในสิ่งที่ตัวเองอยากลองเขียนสักครั้งได้ นั่นก็คือ "ความทรงจำเกี่ยวกับ 「จินเบ」 ที่แสนสำคัญในตัวฉัน" ในฐานะที่ฉันเองก็เป็นผู้อ่านคนหนึ่ง ฉันรู้สึกกังวลไม่น้อยว่าหลังจากนั้นจะเกิดอะไรไม่ดีขึ้นกับทั้งคู่หรือเปล่า แต่การจินตนาการถึงเรื่องราวตอนต่อจากนี้ทั้งที่ยังรู้สึกทรมาน ฉันว่ามันก็ไม่เลวนักหรอกค่ะ

ไม่ว่าจะเป็นคนอื่นหรือเป็นพ่อลูก แต่ในฐานะมนุษย์กับมนุษย์ ... หากมีวันที่ต้องเผชิญหน้ากับเหตุการณ์ที่เต็มไปด้วยความคลุมเครือ หลังจากนั้นก็หันหน้าเข้าหากันและเปิดเผยความในใจอย่างจินเบกับมิคุ ฉันก็ไม่คิดว่าจะนำไปสู่บทสรุปของ 「ความสัมพันธ์」 ที่งดงามอย่างทั้งคู่หรอกค่ะ แน่นอนหัวใจฉันรู้สึกอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูกหลังจากที่อ่านหนังสือเล่มนี้จบ แต่ในส่วนลึกแล้วฉันกลับรู้สึกถึงเจ็บปวดบางเบาที่แฝงอยู่  แต่ก็เพราะเรื่องราวเป็นแบบนี้ล่ะมั้ง แม้แต่ตอนนี้ฉันถึงรู้สึกว่า ดีจริงๆ ที่ได้พบกับ 「จินเบ」

ถ้าตรงไหนมันจะประหลาดๆ ก็อย่าถือสา ขี้เกียจแล้ว เนื่องจากทำลงบล๊อกให้อ่านกันเล่นๆ ไม่ได้ค่าเสียเวลา  จึงดูภาษาไทยแบบเผาในระดับหนึ่ง

ตอนแรกอ่านๆ ไปคิดว่าจะมีอะไรมากกว่านี้ แต่พิมพ์ไปได้ค่อนแล้วเพิ่งมารู้สึกตัวว่า ไม่น่าเล๊ย... เหมือนมานั่งอ่านเรียงความของคุณมัตสึเลยอ่ะ T T  นิยายบางเรื่องที่ถ้าให้รีวิวก็จะวิจารณ์เช็ดยังสนุกกว่าอีก ฮือออ เรียงความประเภทบอกเล่าความรู้สึกเนี่ยเป็นอะไรที่เบื่อที่สุดเลย  

อิชั้นว่าคุณมัตสึเนี่ยเค้าคิดลึกนะ ลึกจนคนอ่านการ์ตูนธรรมดาๆ หรือคนที่ดูละครเรื่องนี้อย่างอิชั้นงง อะไรจะคิดไปถึงขนาดนั้น บรรยายตัวการ์ตูนที่ดูไม่มีอะไรมากมายได้เป็นฉากๆ หรืออิชั้นจะคิดน้อยไปวะเนี่ย... แต่คิดอีกทีก็คงเหมือนตอนที่เราๆ อ่านหรือเขียนบทความรีวิวหนังสือน่ะแหละ นอกจากรับสารแล้วต้องกรอง ลำดับความว่าจะเขียนอะไร สื่อยังไง ความคิดเพ้อเจ้อก็จะหลั่งไหลมาโดยอัติโนมัติ (เป็นบ่อย) นั่งนินทาคุณมัตสึอยู่ในใจ พูดอะไรของเธอยาวตั้ง 5 หน้า  แต่หารู้ไม่เผลอๆ เราอาจจะเจี่ยะป้าบ่อสื่อพอกัน...

เด๋วมีอะไรเม้าท์ต่อ publish ก่อนล่ะ ได้บทเรียนมาหลายหนแล้วว่าหน้า New Eｎｔｒｙ　หรือ Edit Entry ค้างบ่ได้เด็ดขาด มันจะหลุดไปเฉยๆเลย โศกาน้ำตาเกือบไหลเป็นก๊อกแตกมาหลายหนละ T T